Doe de chauffeur nog maar een biertje

Dag allemaal,

Meestal schrijf ik per reis maar een of twee reisverslagen, maar deze keer lijkt het erop dat er misschien wel meer gaan komen. Er is hier zo veel te beleven, dat geeft mij inspiratie tot nog vele nieuwe verhalen. Wellicht kom ik maar tot 30% van mijn verhalen op deze site en de rest horen jullie misschien wel live van mij, wanneer ik terug ben.

Edo, ook proost voor jou, maar voor mij even geen bier, maar thee. Waarom? Dat lees je straks nog wel. Was het gezellig bij Orloff, met wie was je? Het was natuurlijk geweldig weer, dus je hebt vast nog wel even op het terras gezeten.

Gisteren heb ik geschreven over achterdocht, deze keer wil ik graag schrijven over openheid en alcohol. De ontmoetingen die we hier iedere dag weer hebben zijn zo bijzonder en geven een mooi beeld van de Iraniërs.
Voordat ik daar verder mee ga is hier nog een kleine update van wat we al gezien hebben.
De eerste twee dagen zijn we in Shiraz gebleven. Een heerlijke stad om doorheen te dwalen, met indrukwekkende monumenten. Ik heb bij dit verhaal een aantal foto's bijgevoegd die dat hopelijk illustreren. Ondanks dat we moeten betalen om de monumentale moskeeën te bezoeken is hier al een stuk openheid te merken. De shiitische moskeeën mogen vrijwel allemaal bezocht worden. Naast heiligdommen van de islam zijn we ook bij twee mausolea geweest van twee belangrijke Perzische dichters, Hafez (13e eeuw) en Sa'di (11e eeuw). Ik ben geen kenner van poëzie, maar een bezoekje aan deze twee plaatsen was wel erg bijzonder. Vooral het mausoleum van Hafez trekt veel mensen die na zonsondergang hier komen om gedichten ten gehore te brengen of te luisteren naar anderen. Ook wij hebben een aantal mensen zo ver gekregen om gedichten met ons te delen. Met zichtbare vreugde werden de werken van Hafez ons toegedicht en hoewel in het Farzi klonk het prachtig.
Inmiddels hebben we de stad Shiraz achter ons gelaten en hebben we de opgravingen van Persepolis bezocht. Ook hierover kan ik wel een heel verhaal schrijven, maar dat zal ik jullie besparen. Na de graven van de Perzische grootheden Darius I, Xerxes I, Darius II en Antexerxes I besloten we onze tocht door de Perzische geschiedenis met het mausoleum van Cyrus de grote. Deze laatste kennen jullie misschien uit de bijbel. Hij heeft de Joden bevrijd uit Babylon en de herbouw van de tempel van Salomon gefinancierd in Jeruzalem.
En nu zijn we terecht gekomen in een sprookjes stad, Isfahan. Over deze stad later zeker meer.

Openheid - tijdens een van mijn ontmoetingen met een jonge Iraanse jongen werd ik getroffen door de openheid van deze student. We zaten bij het mausoleum van Hafez en praatten over verschillende zaken. Ik kreeg hem o.a. zo ver dat hij een gedicht voordroeg. De jongen leek alle tijd te hebben en begon soms te praten alsof hij zat te mijmeren. Hij keek mij dan niet aan en praatte honderduit. Een mooie gelegenheid om eens te horen hoe hij dacht over bepaalde onderwerpen. Natuurlijk spraken we over de nieuwe politieke situatie.
De jongen van 22 was een groot voorstander van de nieuwe president Rohani. Na acht jaar Achmedindjad was hij blij met een verandering. Hij vond dat Achmedinidjad zich de afgelopen jaren had misdragen. De voormalig president was onbeschoft in zijn ogen. En dat beeld klopt ook wel met wat wij in het westen van hem hebben. Op mijn vraag of hij ook onbeschoft was tegen het Iraanse volk zei hij eigenlijk ook ' ja' . En als belangrijkste voorbeeld noemde hij het vastzetten van presidentskandidaat Mossavi, ruim 4 jaar geleden. Voorafgaand aan de verkiezingen in 2008 ging het behoorlijk mis voor Achmedinidjad in de verkiezingen. Hij leek te gaan verliezen van de veel vrijere Mossavi. De laatste beloofde hervormingen en meer vrijheid van de immer beklemmende invloed van de Ayatollahs. Vlak voor de verkiezingen besloot Achmedinidjad Mossavi op te pakken en onder huisarrest te stellen. Dit was uiteraard tegen het zere been van vele, voornamelijk jonge, kiezers. De geschiedenis is bekend Achmedinidjad had geen tegenstand meer en kon nog 4 jaar lang regeren.

Terwijl de jongen voor zich uit staarde vertelde hij verder: "En nu is daar Rohani, een geestelijke met een achtergrond in het nucleaire programma van Iran. Een man die op een veel mildere toon spreekt en door velen inmiddels wordt gezien als een man die wonderen kan verrichten." De jongen met wie ik sprak relativeerde dit vrijwel direct en wees mij op de grote machten hier in Iran. Rohani kan dan wel als redder van het volk worden gezien, maar hij heeft twee belangrijke machtsfactoren waar hij rekening mee moet houden. De eerste zijn natuurlijk de Hoeders van de Iraanse Republiek met aan het hoofd Ayatollah Khamenei. Deze geestelijke met wetenschappelijke achter heeft dan officieel geen politiek functie, maar is wel erg bepalend voor de te volgen koers. De tweede groep zijn de 'hardliners' van de Islamitische republiek. Op een bevolking van 70 miljoen zijn dit circa 3 a 4 miljoen mensen die liever een strengeren islamitische staat willen dan dat deze al is.
In al zijn openheid vertelde de jongen, die met zijn vader vanuit een dorpje nabij Mashad naar Shiraz was gekomen voor een vakantie, dat hij wacht tot de Ayatollah, ergens achter in de 70, zal sterven. Aldus de jongen zal zijn opvolging niet vanzelfsprekend zijn en zal het volk een nieuwe machtige Ayatollah niet accepteren.
Ik genoot van dit gesprek, even geen koetjes en kalfjes, maar de diepte in. Op deze manier kan ik wellicht een tipje van de sluier die over die land (en de hoofden van alle vrouwen) oplichten en begrijpen.

Daarnaast vertelde hij nog dat zijn broer in Enschede studeerde. Hij had een beurs gekregen en had deze gebruikt om aan de TU Twente te gaan studeren. En daarmee ging het gesprek al snel over een ander probleem in Iran, de braindrain. De kwaliteit van universiteiten in Iran is nog niet zo hoog. En onder Achmedinidjad is het er zeker niet beter op geworden, want hij heeft er vele nieuwe geopend, omdat, naar zijn mening, iedereen naar de universiteit zou moeten kunnen. Dit heeft niet de gewenste kwaliteitsinjectie gegeven, maar juist een vermindering van kwaliteit. Hierop besloten/besluiten de top studenten om verder te studeren in het buitenland. Soms gaan hele lichtingen studenten van de top-universiteiten hun master doen in een westers land. En daarvan staat Amerika staat duidelijk op 1! (grappig he, het land dat volgens de Ayatollah de grote vijand is) Veel van deze studenten blijven na hun studie plakken in het land en dit zorgt voor een leegloop van hoogopgeleide mensen in Iran. In 1 van zijn mijmeringen vertelde de jongen dat Rohani dit gaat aanpakken.
We hebben ongeveer 2 uur gesproken en vele onderwerpen zijn de revue gepasseerd. Maar voor nu is het wel weer genoeg. Ik wilde ook nog wat over alcohol schrijven.

Alcohol - Bij aankomst is Shiraz checkten Jorgen en ik in het hotel in Shiraz. Aangezien Michel al een week door Iran was getrokken was hij ons welkomst Committee in het Arg Hotel. Nadat we ingecheckt waren werden we door Michel verrast met een biertje. We keken onze ogen uit, dat kan toch helemaal niet hier. Alcohol is toch niet verkrijgbaar in Iran. En dat klopt, want voor ons stonden twee blikjes met malt bier. Nu is dat niet onze favoriete drank, maar op dat moment had het wel iets gezelligs.

Ook in restaurants in Iran kun je gewoon bier bestellen en dan word je getrakteerd op een malt biertje, soms nog met een smaakje. Wanneer je Lemon kiest smaakt het een beetje naar shandy.
Vandaag reden we van Shiraz naar Isfahan en bij het eten bestelde onze chauffeur een bier. Een vreemde situatie, maar voor het eerst konden we zeggen: "doe de chauffeur nog maar een biertje, hij moet nog zo lang rijden!"

Tot zover mijn tweede verhaal. Graag wil ik nog eens schrijven over de vrouwen in Iran of het verschil tussen de shiieten en de sunnieten. En natuurlijk wil ik jullie het sprookje van Isfahan nog vertellen.

Kortom jullie zijn nog niet van me af!

Liefs
Martijn