Hoogtepunt Nepal, letterlijk en figuurlijk

Dag allemaal,

Het heeft even geduurd tot het morgen was...eh...ik was dus van plan om dit verslag al heel snel na mijn laatste te plaatsen, maar het is iets later geworden. Dit verslag voeg ik toe op mijn laatste dag van mijn verlof/vakantie. Morgen gaat het weer beginnen. Morgen staan er weer vele studenten te wachten om iets meer te weten te komen over het toerisme. Het is een vreemde gedachte om morgen weer in het 'normale' gareel te zitten, na maanden van flierefluiterij en reizen begeleiden. Ik heb in ieder geval voldoende tijd gehad om terug te kijken na de afgelopen periode. Misschien is dat meer voor een ander verhaal, want ik zal proberen mijn Nepal trilogie af te maken.

We schetsen een klein dorpje langs een stenen pad. Het ligt in de schaduw van verschillende heuvels/bergen. Zoals ik in mijn vorige verslag al las was de top van de FishTail-berg te zien. Dit is de plaats waar ik wakker werd. Rustig op mijn dooie gemak. De wandeling van vandaag zou kort zijn had Bihm me verzekererd. Een stuk door de jungle en dan zouden we aan komen in Ghoripani. Mijn laatste slaapplaats van deze trekking. In de veronderstelling dat ik spierpijn zou hebben draaide ik me kreunend uit mijn bed. Maar van spierpijn was geen sprake. Hooguit een beetje stijfheid van de spieren. Met deze wetenschap verwachtte ik van deze was een makje. Mijn kleren waren inmiddels wel droog geworden (na mijn onmenselijke zweetpartijen gisteren). Dus met een 'schoon' shirt en broek zat ik klaar voor het ontbijt. Heerlijk ontbijt werd er klaar gemaakt. We besloten buiten op het terras te gaan zitten. Een goede, maar koude keuze. De nodige waren al vroeg begonnen om het volgende stuk te bedwingen. Deze mensen passeerden ons en keken met vermoeide en bezwete gezichten jaloers naar het heerlijke tibetaanse brood met gebakken ei wat er voor me stond. ' Goodmorning'  lachte ik en sommige mensen bromden wat terug. Bijzonder waren ook de Nepaleze schooljongens die in tegengestelde richting wandelden. Bij navraag bleken deze jongens iedere dag 15 kilometer te wandelen om mij school te komen. Zoals schooljongens over heel de wereld wisten deze jonge gasten ook wat flirten was. Het meisje achter het vuur kreeg vele schalkse blikken te verwerken en er werd om met met haar gelachen. De jongens zagen er eigenlijk best hip uit, met verwassen spijkerbroeken en stoere jassen. Met een glimlach zag ik het tafereel aan en vroeg me af of het succes zou hebben.
Bhim beschouwde het emotieloos en na een tijdje vroeg ik hem of de jongens kans maakten. Bhim gaf ze heel weinig kans, want het meisje waar zij indruk op probeerden te maken was van een hogere kaste en in deze streek woonden voornamelijk mensen uit een lagere kaste. Vrijwel onmogelijk dus.
Wat ingewikkeld dacht ik bij mezelf, maar moedig dat ze het toch proberen. Wellicht is dit wel de toekomst van Nepal schoot er even door mijn hoofd. Officieel is het kaste systeem afgeschaft en zou het dus mogelijk moeten zijn. Misschien dat de jongens die alleen hip zijn, maar ook de vaandeldragers van een toekomst zonder kastes.

Genoeg onderwerpen om de komende uren over na te denken, want de spullen konden worden gepakt. Na het betalen vertrokken we de 'jungle' in. De wandeling was heel anders als dit van gisteren. Het pad ging omhoog, maar ook regelmatig omlaag. Vooral omlaag is het altijd oppassen dat je niet te snel gaat. De klappen opvangen met je knieen is zwaar. De stukken van vandaag vielen eigenlijk nog wel mee. En voor ik last zou krijgen klommen we al weer. De jungle was niet zoals je deze zou verwachten. Het was er extreem rustig, geen beesten, geen vogels en geen geluiden. Dit verbaasde me wel, want bij het lezen van de verschillende boekjes over Nepal werd er vaak gerept over de vele verschillende fauna en vogels in de bergen. Buiten kraaien of raven vloog of liep er weinig rond. Het grootste gedeelte van de route liep langs een riviertje in de vallei onder ons. Na een aantal waterstops arriveerden we al vrij vlot in Ghoripani. We hadden het stuk gelopen in 2,5 uur en dat was best snel.

In Goriphani heerste een hele vredige rust. Mensen zaten buiten en genoten van de zonnestralen en keuvelden over van alles wat. Sommige mensen haalden water uit de kraan midden in het dorp. Echter dat waren maar een paar, want onderweg was al gebleken dat vrijwel overal stromend water aanwezig was. In het centrum van het dorpje gingen wat souvinirwinkels open en zaten nog meer mensen op de door de zon verwarmde stenen trappen. Hier midden in het centrum bleek ons guesthouse te zijn. Een voor de streek typisch blauw gebouw in een iets mindere staat als mijn eerste overnachtingsplaats. Binnen was het groot en deed het zich voor al een backpackersoord. In het midden van de eetzaal stond een gezellige kachel, waarboven je je bezwete kleding kon laten drogen door de rook van het beschermde haardvuur. Aangezien ik er al redelijk op tijd was kon ik kijken naar het slachten van de kippen voor die avond. Een fascinerend, maar bloederig tafereel dat plaats vond op de binnenplaats van het guesthouse. Alle delen van de kip werden netjes in de verschillende schaaltjes geplaatst. Het geheel zou eigenlijk door meer mensen aanschouwd moeten worden om eens een idee te krijgen van hoe hygiene hier een andere standaard heeft. Bovendien is het een goed voorbeeld van hoe het ook kan zonder dat de keuringsdienst op de stoep staat. Ik moet zeggen dat mijn eetlust er niet onder geleden heeft.

Een uur na de slachting van de kippen zat ik al lekker aan mijn Dhal Bath, met daarin zeer smakelijke kip curry. Met Bhim had ik afgesproken om rond een uur of drie de laatste 400 meter te stijgen om op mijn letterlijke hoogtepunt te kijken naar de reuzen van de Himalaya vanaf Phoon Hill. De laatste wandeling zou maar drie kwartier duren en was nog wel stevige klim. Ik had nog wat tijd om een boek te lezen in de zon. Heerlijk en meer mysteriën rondom het koningshuis en de geschiedenis van Nepal te lezen terwijl je er met je poten midden in staat. Af en toe kun je dingen checken, navragen of constateren dat het misschien net iets anders hier is (in het toeristische deel van Nepal).

Het was drie uur en Bhim vroeg nogmaals of ik naar boven wilde. Schijnbaar vond hij 2 beklimmingen in twee dagen onnodig (de dag erop zouden we de zonsopgang bekijken). Echter ik zou graag de zonsondergang ook willen zien. Dit levert natuurlijk weer hele andere plaatjes op. Bhim verzekerde me om een zaklamp mee te nemen en vertelde al wandelend dat er in het verleden mensen waren overvallen op de trekking in de avond. Ook dit dreigement hield me niet tegen. Een paar van die Nepaleze jochies zou ik wel aankunnen vertelde ik mezelf. Bovendien was het dreigement ook nog eens volledig overbodig, want in 35 minuten stonden we boven. Fantastisch!!! Daar sta je dan uitkijken over een groot aantal van de hoogste bergen ter wereld. Op het moment dat we aankwamen waren er op de Phoon Hill maar een handje vol mensen. Drie Nepaleze jongens maakten lol met een Chineze jongen. Ze maakten filmpjes terwijl de Chineze jongen en een twee Nepaleze jongens dansten op de deuntjes van Gangnam Style (en andere Aziatische dansmuziek). Stiekum voelde ik me een beetje genant voor de Chineze jongen. Ik had het idee dat ze iets van hem wilden. Hij moest zijn telefoon afgeven om te laten horen welke muziek er allemaal op stond. Al kijken na het tafereel in mijn gezichtsveld, was het snel afgelopen. De Nepaleze jongens gingen terug naar de Nepaleze meisjes die er ook zaten. En een half uur later waren ze weg. De enige op de Phoon Hill waren de Chinees, Bhim en ik.
Met een zwaar bezweet lichaam van de beklimming keek ik uit over de witte pieken. Op een of ander manier leek de beklimming richting een top van zo'n Himalaya Reus een eitje. In mijn achterhoofd wist ik natuurlijk wel beter, maar het lijkt zo dicht bij. Het is vreemd om te beseffen dat de toppen enkele tientallen kilometers bij me vandaan zijn. Ik heb het gevoel dat ik ze aan kan raken. Alsof ik ze kan aaien en de kou in mijn handen kan voelen.
Al mijmerend in mijn eigen taal over de afgelopen maanden, de toekomst en het geluk dat me soms zo toelacht word ik verstoord in mijn gedachten. Ineens hoor ik weer een bekende taal en ja, ook op deze plaats komen meer Nederlanders. Het blijft bijzonder om ze overal tegen te komen. Waar je ook bent er zijn landgenoten. Ik vraag me soms af of we wel echt met maar 17 miljoen zijn. Een leuk stel trouwens. We hebben even staan praten en ze bleken in hetzelfde hostel te zitten. Zij hadden nog twee dagen meer als dat ik had en daar baalde ik van. Zij konden de ronde afmaken, terwijl ik morgen dezelfde weg als ik gekomen hem terug zou pakken. Maar dit was niet het moment voor negatieve gedachten. Dit is een moment om van te genieten. En twee uur lang genoot ik van de uitzichten. De wolken maakten het een droomwereld en nooit saai. Een geweldig voorspel voor de volgende ochtend (en achteraf misschien wel het hoofdgerecht met de zonsopgang als nagerecht...vooral omdat ik daar met zo weinig mensen rondliep, terwijl de volgende ochtend veel drukker was).
Na een snelle afdaling en een diner in een afgeladen guesthouse lag ik vroeg op bed. Nog even een paar hoofdstukjes en de volgende ochtend om 5 uur weer de berg op.
De volgende ochtend was het een snel kopje thee en de berg op. Het ontbijt zouden we nuttigen na terugkomst. De wandeling kende ik inmiddels en was ook in het donker goed te doen. Mijn zaklamp was overbodig, want er liepen zo veel mensen naar boven. Tijdens deze wandeling had ik wel door dat ik iets harder liep als de gemiddelde hemelbedwinger. Vele mensen met stokken en in grote groepen kropen ze de berg op. Groepen luidruchtige Australiers, onoplettende Japanners en kwekkende Italianen liepen we voorbij. En na 40 minuten stonden we op een donkere heuvel. De zon liet nog even op zich wachten en ondertussen flitste het van onnodig gemaakte foto's. De flits haalt namelijk nooit de toppen die zich ver ver van ons vandaan bevonden.
Na een half uur kwam het zonlicht op de eerste toppen. Een mooi schouwspel en een kraakheldere lucht. Deze keer geen wolken die soms het uitzicht inwaaien. Het geheel was absoluut magisch, maar iets te druk. De jongen die zichzelf zo'n 50 keer op de foto zetten met zijn camera op statief in zijn hand bracht een grote glimlach op mijn gezicht. Stelletjes die vooral zichzelf fotografeerden zonder te genieten van de omgeving deden mij ook denken aan Ines en mezelf. Wat geweldig zou het zijn om dit samen te beleven. Deze expeditie alleen is goed voor mij, maar heeft ook lang genoeg geduurd. Ik verlangde naar Nes aan mijn zij. Een hoogtepunt alleen beleven is soms ook vreemd. Deze keer niet iemand om het 'echt'  mee te delen. En wellicht is dat ook wel de aversie geweest voor het alleen reizen. Het gebrek aan een persoon om het mee te delen. Na het zien van al dit moois was ik ook klaar om naar beneden te gaan. Met een warm en klein beetje trots gevoel sprintte ik de heuvel af. Warm omdat de uitzichten geweldig waren en ik dit heb mogen beleven, trots omdat ik de berg bedwongen had en best wel alleen op reis kan. Het sprinten was om als eerste aan het ontbijt te zitten. Een heerlijk Tibetaans brood met gebakken ei een zeer smakelijke gember en citroen thee. Na een snelle douche met warm water was de tas snel gepakt. De wandeling naar beneden zou een makje moeten zijn.

Met de zwijgzame Bhim voor me uit begonnen we om 9:30 aan de weg naar beneden. Het stuk dat we in twee dagen hadden gelopen zouden we nu naar beneden gaan nemen. Een wandeling langs zeer recente herinneringen. Het tempo voerde ik behoorlijk op en de tol moest ik al snel betalen. Aan de rand van het dorp kwam ik ten val en liep ik een scheur op in mijn broek. Gelukkig had ik verder geen andere schade.
We denderden langs onze eerste overnachtingsplaats waar we een kopje thee dronken. De zwaarste beklimming was nu een soort wandeling voor springbokken. Mijn knieën begonnen al pijn te doen, dus aan de voet van deze omgekeerde beklimming lunchten we al vroeg. Voorlopig mijn laatste Dalh Bath. Hij smaakte wederom geweldig. Na twee hoofdstukjes maakte we ons op voor de laatste kilometers.
Om 14:15 zat het erop. Ik was weer op het punt waar ik was begonnen en mijn trekking zat erop. Wat een geweldig gevoel. Stiekum toch wel een beetje moe liet ik me in de auto vallen die ons terugbracht naar Pokhara. Zoals de gehele toch zaten Bhim en ik vooral zwijgend in de auto. Hij praatte wel met de chauffeur. Ach, ik vond het allang goed. Ik was klaar voor een heerlijke avond relaxen en terug te kijken op een super ervaring.

Met deze woorden beëindig ik dan mijn reisverslagen van mijn sabbatical. Een aantal heerlijke weken zijn er nog geweest. Na terugkomst heb ik nog een dagje Kathmandu gehad en ben ik naar Delhi gevlogen. Met moeite kwam ik mee op het vliegtuig naar Amsterdam. Daar kon een nieuw leven weer beginnen. Een geweldig leven in mijn nieuwe stad, Amsterdam met mijn liefje. Ik maakte me op voor een superrelaxe week op Vlieland en mijn eerste kerst en oud en nieuw in Nederland. De verjaardag van mijn moeder (die helaas ziek was op die dag). Kortom de afgelopen maanden waren geweldig leuk en ik vond het ook super dat jullie mijn verslagen hebben gelezen. Het is ook super om jullie allemaal weer te zien. We gaan er een mooi 2013 van maken!

Veel liefs en tot snel,

Martijn