Master Musher Martin
Door: Martijn
Blijf op de hoogte en volg Martijn
25 Februari 2010 | Finland, Ivalo
Hallo allemaal,
Vandaag is al weer de laatste dag van mijn het avontuur in Lapland. En een avontuur was het zeker. Wat is het toch bijzonder dat je een bepaald beeld hebt van een vakantie, met zon, hoge tempraturen en andere tropen ideeen, terwijl je een fantastisch avontuur kunt beleven in het hoge noorden. We zijn op dag 1 al de poolcirkel overgestoken en bevinden ons nu nog een klein 300 kilometer daarboven. We zijn in Ivalo in een soort bungalowpark aan het Inari Meer. De afgelopen dagen hebben we de ultieme Poolervaring gehad. Rendieren bereden, sneeuw wandelen gedaan (je weet wel met die tennisrackets onder je voeten), extreme tempraturen getrotseerd (-33 was het laagste overdag), geshopt in een metropool van 3500 inwoners. Maar de ECHTE ervaring was vandaag! Een huskytocht!
Wat een superdag was het vandaag. Met een auto zijn we vertrokken naar de huskyfarm om daar op de slede te stappen. Zes huskys trokken iedere kar en dat was machtig mooi. Op de slede is 1 zitplaats en de musher (berijder) staat er achter. Tussen mijn voeten zat een rem die ik kon gebruiken om de slede te stoppen. Daarnaast kun je in de bochten je gewicht verplaatsen door met 1 been op de slede te gaan staan en je gewicht te verplaatsen. De hondjes weten precies waar ze naar toe moeten en lopen in een hoog tempo van stopplaats naar stopplaats. Zo af en toe valt de slede wel eens om wat natuurlijk gepaard gaat met hilariteit, deze komt zowel van de bestuurder en 'gast' op slee. Maar de grootste hilariteit lijkt te komen van de honden. Ze gieren het uit van het blaffen. Iedere keer als ze stil staan gaat een kakofonie van geluid de lucht in. En terwijl je op je zij ligt trekken de honden gewoon door. Soms helpt wat geschreeuw, maar meestal betekent dit DOORLOPEN! Op de stijle stukken naar boven moet ik, Master Musher Martin (zoals ik mezelf heb benoemd...ha ha), meesteppen om de honden wat lucht te geven en op de stukken naar beneden rem ik om niet de honden in te halen. In een soort kolonne rijden we door het winterse landschap. Zo nu en dan schiet er een poolhaas weg of zien we sneeuwhoenders! De honden reageren er niet op en rennen door. Bij de stops beginnen sommige honden aan hun poten te bijten omdat er sneeuw is vastgevroren. Maar op het teken van de musher gaan ze onvermoeid door. Prachtige beesten waar de voorste honden (de leiders) vaak stevige honden zijn. Zij bepalen de snelheid en de routen. Het tweede stel zijn wat kleinere hondjes, maar wel snel. En de achterste lijken het sterkst, maar ook het onrustigste. Ze springen constan over elkaar heen en raken verstrikt in de touwen. Tijdens het rennen wordt er nog iets gedaan aan de bemesting en regelmatig vliegt de (stink)ontlasting om je oren. Echter dit mag de pret niet drukken. Je voelt je als James Bond in de sneeuw of Indiana Jones op zoek naar het gouden boek van de Lappen. Je geeft jezelf een stoere naam en de eerste zinnen van een waanzinnig jongensboek worden in je hoofd geschreven.
Helaas is er ook nog de realiteit. De honden worden door een ECHTE Musher voor gegaan. Hij rijdt op een sneeuwscooter om de route te bepalen. Ze reageren voornamelijk op zijn aanwijzingen. Bij terugkomst op de campsite blijkt dat de honden niet zo knuffelig zijn als ze eruit zien. Een aai over de bol is voor hen voldoende om genegenheid te voelen. Een beetje afstandelijk zoals de Finnen hier ook zijn. Ontzettend aardig en ze regelen dingen goed, maar de diepte gaan we nog niet in! Misschien moet ik het eens met alcohol proberen (Finnen schijnen dan helemaal open te breken, als het ijs in het voorjaar). Voor de honden geldt dat natuurlijk niet, maar dit zou ik nog wel dagen kunnen doen.
Lief, zullen we een husky nemen? Iedere dag kilometers wandelen, misschien ga ik in de winter wel met de slee naar mijn werk!
Wat een geweldige ervaring en ik kan iedereen aanraden dit ooit eens te doen. Ga in de winter naar Lapland als je een 'andere' vakantie wilt, niet bang zijn voor de koude, want daar kun je je tegen wapenen. De stilte en uitgestrektheid is magisch en hopelijk zal het noorderlicht je verwelkomen...helaas is dat ons nog niet overkomen! Misschien vanavond! Dit is de laatste avond!
Tot morgen allemaal weer! Bedankt voor de lieve reacties! Om 18.15 ben ik morgen weer in het land en een Heerlijke ervaring rijker!
Liefs
Martijn
Vandaag is al weer de laatste dag van mijn het avontuur in Lapland. En een avontuur was het zeker. Wat is het toch bijzonder dat je een bepaald beeld hebt van een vakantie, met zon, hoge tempraturen en andere tropen ideeen, terwijl je een fantastisch avontuur kunt beleven in het hoge noorden. We zijn op dag 1 al de poolcirkel overgestoken en bevinden ons nu nog een klein 300 kilometer daarboven. We zijn in Ivalo in een soort bungalowpark aan het Inari Meer. De afgelopen dagen hebben we de ultieme Poolervaring gehad. Rendieren bereden, sneeuw wandelen gedaan (je weet wel met die tennisrackets onder je voeten), extreme tempraturen getrotseerd (-33 was het laagste overdag), geshopt in een metropool van 3500 inwoners. Maar de ECHTE ervaring was vandaag! Een huskytocht!
Wat een superdag was het vandaag. Met een auto zijn we vertrokken naar de huskyfarm om daar op de slede te stappen. Zes huskys trokken iedere kar en dat was machtig mooi. Op de slede is 1 zitplaats en de musher (berijder) staat er achter. Tussen mijn voeten zat een rem die ik kon gebruiken om de slede te stoppen. Daarnaast kun je in de bochten je gewicht verplaatsen door met 1 been op de slede te gaan staan en je gewicht te verplaatsen. De hondjes weten precies waar ze naar toe moeten en lopen in een hoog tempo van stopplaats naar stopplaats. Zo af en toe valt de slede wel eens om wat natuurlijk gepaard gaat met hilariteit, deze komt zowel van de bestuurder en 'gast' op slee. Maar de grootste hilariteit lijkt te komen van de honden. Ze gieren het uit van het blaffen. Iedere keer als ze stil staan gaat een kakofonie van geluid de lucht in. En terwijl je op je zij ligt trekken de honden gewoon door. Soms helpt wat geschreeuw, maar meestal betekent dit DOORLOPEN! Op de stijle stukken naar boven moet ik, Master Musher Martin (zoals ik mezelf heb benoemd...ha ha), meesteppen om de honden wat lucht te geven en op de stukken naar beneden rem ik om niet de honden in te halen. In een soort kolonne rijden we door het winterse landschap. Zo nu en dan schiet er een poolhaas weg of zien we sneeuwhoenders! De honden reageren er niet op en rennen door. Bij de stops beginnen sommige honden aan hun poten te bijten omdat er sneeuw is vastgevroren. Maar op het teken van de musher gaan ze onvermoeid door. Prachtige beesten waar de voorste honden (de leiders) vaak stevige honden zijn. Zij bepalen de snelheid en de routen. Het tweede stel zijn wat kleinere hondjes, maar wel snel. En de achterste lijken het sterkst, maar ook het onrustigste. Ze springen constan over elkaar heen en raken verstrikt in de touwen. Tijdens het rennen wordt er nog iets gedaan aan de bemesting en regelmatig vliegt de (stink)ontlasting om je oren. Echter dit mag de pret niet drukken. Je voelt je als James Bond in de sneeuw of Indiana Jones op zoek naar het gouden boek van de Lappen. Je geeft jezelf een stoere naam en de eerste zinnen van een waanzinnig jongensboek worden in je hoofd geschreven.
Helaas is er ook nog de realiteit. De honden worden door een ECHTE Musher voor gegaan. Hij rijdt op een sneeuwscooter om de route te bepalen. Ze reageren voornamelijk op zijn aanwijzingen. Bij terugkomst op de campsite blijkt dat de honden niet zo knuffelig zijn als ze eruit zien. Een aai over de bol is voor hen voldoende om genegenheid te voelen. Een beetje afstandelijk zoals de Finnen hier ook zijn. Ontzettend aardig en ze regelen dingen goed, maar de diepte gaan we nog niet in! Misschien moet ik het eens met alcohol proberen (Finnen schijnen dan helemaal open te breken, als het ijs in het voorjaar). Voor de honden geldt dat natuurlijk niet, maar dit zou ik nog wel dagen kunnen doen.
Lief, zullen we een husky nemen? Iedere dag kilometers wandelen, misschien ga ik in de winter wel met de slee naar mijn werk!
Wat een geweldige ervaring en ik kan iedereen aanraden dit ooit eens te doen. Ga in de winter naar Lapland als je een 'andere' vakantie wilt, niet bang zijn voor de koude, want daar kun je je tegen wapenen. De stilte en uitgestrektheid is magisch en hopelijk zal het noorderlicht je verwelkomen...helaas is dat ons nog niet overkomen! Misschien vanavond! Dit is de laatste avond!
Tot morgen allemaal weer! Bedankt voor de lieve reacties! Om 18.15 ben ik morgen weer in het land en een Heerlijke ervaring rijker!
Liefs
Martijn
-
25 Februari 2010 - 21:22
Annelies:
Wat een geweldige ervaring zeg! Een hele bijzondere reis. Die husky's zijn waarschijnlijk om verliefd op te worden (ze hebben toch een blauwe tong?). Ben erg benieuwd naar de foto's. Eens een keer wat anders dan hoofddoekjes...;-)) Tot snel lieve broer. Dikke kus van ons vier -
26 Februari 2010 - 09:33
Je Nessie:
Wat weer een leuk verhaal! Ik voel een boek aan komen... Fijn dat je er vanavond weer bent liefje! Kom deze keer een half uurtje later zodat je rustig afscheid kan nemen!:-) ZOEN
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
