Achterdocht bestraft in Iran

Achterdocht bestraft

Dag allemaal,

Hoe gaat het met jullie? Aan het genieten van de laatste warme dag van jaar? Papa en mama, hoe was de cruise? Pim, hoe is het in Sevilla? Hoe is met mijn leuke neefjes en nichtjes? Karlien, mocht je dit lezen, alvast gefeliciteerd!
Ga er maar weer even voor zitten, als je dat leuk vindt, want hier is weer een stukje verhaal.

Op de dag dat Ines (van wie ik zo ontzettend veel hou) en ik 6 jaar geleden samen naar Guido Wijers gingen in Amsterdam en onze officiële verkering begon schrijf ik dit verhaal (we hebben elkaar al wel gesproken hoor, FaceTime). Wat vervelend zullen jullie misschien denken, dat we dit niet samen kunnen vieren, maar ik moet zeggen dat de afgelopen jaren er meerdere momenten zijn geweest dat we 'feestdagen' niet samen zijn geweest. Zo ook deze keer. De reden was meestal een reis met Djoser, maar deze keer is het anders. Deze keer ben ik op vakantie naar een, voor mij, compleet nieuwe bestemming, Iran!

We zijn twee dagen geleden geland in een plaats in het midwesten van Iran. Shiraz is een universiteitsstad die qua belangrijkheid niet kan tippen aan Teheran, Isfahan of de heilige stad Mashhad. Toch heeft deze stad veel te bieden voor een toerist die niet bekend is in Iran. De afgelopen twee dagen hebben we deze stad dan ook veelal te voet doorkruist. En uiteraard is het veel te vroeg om al enige balans op te maken (en zal ik deze balans ook niet op kunnen maken na 7 dagen), maar ik ga proberen de eerste indrukken te omschrijven.

Als eerste de ontmoetingen die we hebben gehad. Zoals iedere reisboek al omschrijft zijn de ontmoetingen met Iraniërs wellicht het meest bijzondere wat je gaat meemaken. En wij waren ook de afgelopen dagen verrast door een aantal 'mooie' ontmoetingen. Vele mensen die we op de straat tegenkomen proberen een praatje met ons te maken met het Engels wat zij tot hun beschikking hebben. Ook sommige proberen in langzaam Farzi (Iraans) ons zaken duidelijk te maken. Dit levert uiteraard grappige situaties op waarin wij in ons beste Nederlands langzaam proberen duidelijk te maken dat we elkaar niet verstaan.

Op maandag wandelden wij door de stad en een man met een geruite blouse, waarvan het bovenste knoopje openstond en het weelderige borsthaar een bedje gaf aan een zilveren ketting, sprak ons aan. Hij wilde graag zijn Engels oefenen. Zijn Engels was best redelijk en er was een goed gesprek te voeren. Terwijl wij voor een kleine moskee stonden nodigde hij ons uit om mee naar binnen te lopen. Besmet met een lichte achterdocht volgden wij de man. Eenmaal binnen vertelde hij dat hij werkte voor een bedrijf dat zaden van bloemen, groentes en fruit distribueerde vanuit Teheran. Met een grote glimlach vertelde hij ook dat hij Nederland kende van de bloemen (dit zouden meerdere mensen ons vertellen zou blijken). De man droeg een flashy zonnebril en een modieuze spijkerbroek en deed mij meer denken aan een slimme verkoper uit een willekeurige midden-oosten bazaar. Na een uiteenzetting waarin hij nog vertelde dat hij ook gif verkocht tegen ongedierte kwamen we de moskee binnen. Onze schoenen stonden buiten en binnen stond een man ons op te wachten om informatie te geven over de moskee. Leuk al die jaartallen, maar ik was gefascineerd over de steentjes die men droeg bij het bidden. Dit ronde blokje van hooguit 5cm doorsnee wordt gebruikt om je hoofd op te laten rusten bij het bidden. Blijkbaar staat dit symbool voor heilige grond en is dit een shiitisch gebruik, want dit heb ik nog nooit gezien in een sunnietische moskee. Na nog meer informatie was het tijd om de moskee te verlaten en misschien afscheid te nemen van de flashy verkoper. Maar niets was minder waar. De vrolijke kletskous liep met ons mee. Hij vroeg ons waar we naar toe gingen en wat we allemaal nog meer gingen doen. Mijn achterdocht werd met de minuut sterker, straks staan we in zijn winkel, of die van zijn broer, neef of vriend. Hij rook mijn achterdocht, want hij vroeg mij, toen ik niet meer zo enthousiast reageerde op een vraag,: "do I make you nervous?", "do I make you feel rejected?" over deze laatste zin moest hij lang nadenken, dus ik denk dat hij wat anders bedoelde. Op beide vragen antwoordde ik overigens "no, I feel fine and not rejected at all". Michel, Jorgen en ik keken elkaar aan en we hadden een beetje hetzelfde gevoel. Handig wanneer je in het 'onverstaanbaar' Nederlands dan even gedachten kan delen. 'Blijft hij nu bij ons?, Hoe raken we hem kwijt?, Wat wil hij precies?' Moeilijk te beantwoorden vragen en we besloten maar om per tourbeurt met de goede man te spreken. Op het moment dat Michel wat water wilde sprong Ali (zo heette hij) de straat al over en kocht 6 flesjes water. Oh jee, dat wordt terugbetalen, dus we stonden al klaar met onze portemonnee. Niet nodig, want Ali wilde ons dit graag geven. In plaats van dankbaarheid, was er nog meer achterdocht. Dit hadden we alledrie wel eens vaker meegemaakt. Straks staan we mooi in een 'kunst'galerij of betalen we zijn eten. Na een klein uur samen te hebben gewandeld waren we in de buurt van ons restaurant, waar Ali ons naar toe had geholpen. Nu is er dan het moment, Nu moeten we onze portemonnee trekken, Nu vraagt hij ons geld te geven voor zijn zieke moeder, Nu moeten we naar zijn winkel.....
Maar nee, niets van dat alles! We werden gestraft voor onze achterdocht, door Ali met zijn hippe kleding. Ali, die onderweg was om voor zijn zieke moeder te zorgen, groette ons en wenste ons veel plezier. Michel heeft nog het email adres genoteerd en daar wandelde Ali heen. Niks geen adder onder het gras, gewoon vriendelijkheid, nieuwsgierigheid en de bereidheid om aan zijn Engels te werken. Dit zou symbool staan voor nog een aantal ontmoetingen. Wauw, ik vind de Iraniërs nu al leuk!

Tot zover mijn eerste verhaal. Er zullen er snel meer volgen, want ik korte tijd hebben we al heel veel meegemaakt.

Ik hoop dat het met jullie allemaal goed gaat.

Liefs Martijn